دم خروس یا قسم حضرت عباس؟

به نام خدا

           در سال حماسه ی سیاسی و حماسه ی اقتصادی و درحالی که شرایط اقتصادی برای همه واضح و مبرهن است و دانشگاه برای پروانه ساخت مرکز بهداشتی درمانی پامیلی( که 100% هزینه ی آن را خود ایشان پرداخته است و طبق قرارداد هزینه پروانه ساخت و انشعاب آب و برق و ... به عهده ی دانشگاه بوده است) حتی حاضر نیست یک میلیون تومان هزینه نماید و درحالی که بیست میلیون تومان ندارد تا دستگاه چشم پزشکی فرسوده ی شبکه را جایگزین نماید (و در نتیجه معلوم نیست چه بر سر چشم مردم وارد می شود )و به بهانه شرایط بد اقتصادی حاضر نیست یک دستگاه به مبلغ یکصد میلیون تومان (به قیمت دیروز ) برای آزمایشگاه بخرد تا جواب آزمایشات معتبر باشد حتی ساخت درمانگاه مجتمع مسکن مهر کاشان متوقف شده است چشممان به جمال آگهی مناقصه ای روشن می شود به مبلغ شانزده میلیارد و هفتصد و شصت و پنج میلیون و ....ریال

16,765,563,945

آن هم برای مرکزی که تا چند سال دیگر هم استفاده از آن لزومی ندارد و حتی با دانشگاه قرارداد ندارد و دانشگاه در قبال آن تعهدی ندارد. اگر برای بیماران آران و بیدگلی است که مرکز فعلی هم تا چندین سال آینده جوابگوی نیاز بیماران می باشد. اگر برای بیماران سایر نقاط است چرا مردم ما باید تاوان آ‌ن را بپردازند؟ اگر قرار است اورژانس هسته ای شود چرا در چنین نقطه ای که اطرافش مردم سکونت دارند  باید افراد آلوده به مواد هسته ای آورده شوند؟ اگر برنامه ی دیگریست چه برنامه ای است که از سلامت مردم مهمتر است؟ فاین تذهبون؟

/ 0 نظر / 2 بازدید