ناظمی چنین نوشت:


استفاده از مطالب وبلاگ ( بدون دخل و تصرف) با ذکر منبع آزاد است

 

 

الان در مرکز بهداشتی درمانی شبانه روزی هستم و ساعت حدود 23 روز شنبه سوم دیماه 1384 است . امشب شب تولد حضرت عیسی مسیحه ولی برای من یادآور شب عملیات کربلای 4 در سال 1365 یعنی درست 19 سال قبله. در چنین ساعتی در خرمشهر در نزدیکی اسکله منتظر صدور فرمان شروع عملیات بودیم . یاد بچه ها به خیر . خوشا به حال اونا که رفتند . ویندوز مدیا پلیر هم این نوحه رو میخونه:

دلم به عشق یارم ، گرفته حال و هوایی             نوشته روی قلبم ، به خظ کرب و بلایی

                                  همه هستیم حسینه ، می ومستیم حسینه

منم که در سر کویش ، فقیر کاسه به دستم       مرید خانه به دوشم ، گدای باده پرستم

                                  می و ساغرم حسینه ، دل و دلبرم حسینه

مرا بده پرو بالی ، شوم کبوتر بامت           که در هوای حریمت ، کنم همیشه اقامت

 

این نوحه رو قبلا" شنیده بودم ، یه فیلم بود که از تلویزیون عراق در سال 1362 گرفته بودند و جنازه شهدای ایرانی که در عملیات ناموفق در کانال آب و پشت سیم های خاردار جا مونده بود نشون می داد و این نوحه رو ایرانیها باش میکس کرده بودند. روزی که اون فیلم رو دیدم تا شب چند بار یاد فیلم افتادم و گریه  کردم. و حالا هم که این نوحه را می شنوم حال گریه دارم.

حجاج هم که دارن اعزام میشن . نمیدونم چرا ما مستطیع نمی شیم . کنایه هم میزنن که باید بطلبه ! با چه پولهایی به حج میرن کلی هم فخر می فروشن بعدش هم می گن هیچ موزی موز مکه نمیشه! خاک بر سرتان!

چند روز پیش یه سخنرانی دکتر شریعتی رو گوش می دادم دیدم حرف دل منو میزنه !

یه فیلم از مصاحبه های گردان را گیر اورده ام مصاحبه شهید  باغمیرانی که یه برادرش شهید ،یکی اسیر و یکی مفقودالاثر بود آتیش به جونم زد.

خیلی دوست دارم به زیارت کربلا برم و به جای دوستان شهیدم زیارت کنم. یعنی می شه؟ چی میشه!!!!!!!! یادم نمیره دفعه اول که در زمان صدام راه زیارت کربلا باز شد و پولدارها به کربلا رفتند .................

 

 

 

   + mohammad - ۱۱:۳۳ ‎ب.ظ ; شنبه ۳ دی ۱۳۸٤