ناظمی چنین نوشت:


استفاده از مطالب وبلاگ ( بدون دخل و تصرف) با ذکر منبع آزاد است

فرهنگ

به نام خدا

            در گویش مردم بیدگل ، به مظهر قنات و محلی که آب قنات به سطح زمین می رسد فرهنگ گفته می شود. نمی دانم وجه تسمیه آن چه بوده ولی فکر می کنم بین فرهنگ (به عنوان مجموعه آداب و رسوم و ....) و آب های زیرزمینی تشابه وجود دارد. به ویژه در منطقه ی ما که آب های شیرین (از نزولات آسمانی کوه های دُرّین )،‌ شور (از دریاچه ی نمک) و تلخ (پساب یا زهاب یا تلخاب که ماحصل رسوخ  آب کشاورزی و آب های سطحی به لایه های زیرسطحی است ) داریم :

-          هر دو طی زمان های طولانی ایجاد شده اند و به یکباره ایجاد نشده اند .

-          هر دو با پیشرفت تکنولوژی دچار تغییرات اساسی شده اند. با پیدایش موتورهای آب و دستگاه های حفاری چاه های عمیق و نیمه عمیق برداشت آب بیش از انباشت آن بوده است و این باعث پایین رفتن سطح آب های زیرزمینی شده است  در زمینه فرهنگ نیز رسانه های جدید مانند ماهواره و اینترنت و ..... باعث تغییراتی در سطح فرهنگ جامعه شده یا خواهد شد.

-          تعامل بین آب های مختلف نیز جالب است . در صورتی که آب شیرین به مقدار بیش از میزان نزول آن برداشت شود آب شور از سمت دریاچه ی نمک پیشرفت می کند و جایگزین آن می شود حتی برای برداشت پساب که در فاصله 7-8 متری سطح زمین است نیز محدودیت هایی وجود دارد چون آب شور جایگزینش می شود. در عرصه ی فرهنگ نیز فکر کنم چنین باشد : اگر فرهنگ ایرانی و اسلامی ترویج نیابد فرهنگ غربی جایگزین آن خواهد شد (نمی خواهم فرهنگ غربی را صددرصد رد کنم ) نکته ی باریک اینجاست که اگر قسمت های مورد جدل فرهنگ خودی مثل موسیقی را هم منع کنیم و همچون سال های گذشته اجازه بروز به آن ندهیم درحقیقت به آب شور فرهنگ غربی اجازه داده ایم خلأ آب شیرین یا (اگر خیلی بدبینانه نگاه کنیم) پساب را پر کند که در آن صورت سال های متمادی باید تلاش کرد تا آثار آن برطرف شود.

   + mohammad - ٩:٢۳ ‎ق.ظ ; دوشنبه ٢٥ شهریور ۱۳٩٢