ناظمی چنین نوشت:


استفاده از مطالب وبلاگ ( بدون دخل و تصرف) با ذکر منبع آزاد است

حسين آباد

باسمه تعالی

تا قبل از سیل ویرانگری که حدود ۵۰ سال قبل از قمصر و سایر نقاط کوهستانی کاشان به سمت دشتهای  بیدگل سرازیر گشت بیدگل دارای قنات های متعددی بود که مایه اشتغال کشاورزان منطقه بود و با این سیل اکثر این قناتها از بین رفت.

یکی از این قنات ها ،‌قنات حسین آباد بود که سهم بندی شده بود و ۱۵۰۰ سهم آن با سند بین مالکین و اربابان تقسیم شده بود. سهمی که حدود ۱۰۰ هکتار زمین کشاورزی نیز به طور مشاع به آن تعلق داشت . همزمان با واگذاری اراضی کشاورزی بین کشاورزان طی قانون اصلاحات ارضی معدودی از  کشاورزان دارای سند شدند ولی همزمان به علت اشکالات شرعی (؟) اجاره آب را هنوز به ارباب تحویل می دادند.

رفته رفته قنات خشک شد و کشاورزان باقیمانده مجوز کندن چاه گرفتند و با خرج هزینه آب را از دل زمین بیرون آوردند ولی آب فعلی رفته رفته رو به تلخی گذارد و درختان خشک شدند.

حدود ۸ سال قبل با تلاش معتمدین ؛‌زمین کشاورزی که بدون آب شیرین مانده بود طی طرحی به زمین های مسکونی شهر افزوده شد و با توافق بین آنان و شهرداری مقرر گردید شهرکی در آن زمین ها دایر شود.همچنین طی توافقی دیگر ۱۰۰ قطعه زمین برای انبوه سازی و احداث واحدهای ارزان قیمت در اختیار اداره مسکن و شهرسازی قرار گرفت . کار نقشه کشی و میخ کوبی انجام شد ولی به علت مشغله هیئت امنا و عدم همکاری شهرداری و مسکن و شهرسازی هنوز اقدامی جدی صورت نگرفته بود تا اینکه یک نفر وارد صحنه شد و می رود تا کار را با همکاری مردم و کشاورزان به پیش ببرد.

در این بین مشکل جدید صدور سند برای قطعات مسکونی و سندهای قدیمی است که سالها در صندوقچه ها خاک خورده است. اکنون که مانند سریال یک وجب خاک این زمین در حال قیمت گرفتن است سر و کله اربابان و وکلای آنها پیدا می شود . زمین هایی که هر قطعه اش از اربابی است که سالها قبل فوت نموده و وراث حتی خبر ندارند که سند این زمین نزد آنهاست.

حال باید مانند پازل تکه تکه این زمین ها را کنار هم چید و بین اربابان و کشاورزان تقسیم نمود . کاری که صبر ایوب می خواهد و عمر نوح .

   + mohammad - ٤:۱۳ ‎ب.ظ ; جمعه ٢٠ مهر ۱۳۸٦