ناظمی چنین نوشت:


استفاده از مطالب وبلاگ ( بدون دخل و تصرف) با ذکر منبع آزاد است

گروه

باسمه تعالی

چند وقتی در این فکر بودم که چرا پرشین بلاگ یا دیگران سرویس رایگان در اختیار کاربران قرار می دهند تا وبلاگ شخصی بنویسند . این نوشته ها به چه درد می خورد ؟ و به درد کی می خورد؟

بیشتر که دقت کردم دیدم می توانند از تبلیغاتش استفاده کنند. وقتی هزاران نفر روزانه وقت خود را صرف این کار می کنند پس زمینه برای تبلیغات مساعد است.

من شخصاً برای آشنایی با دغدغه های فکری جوانان به وبلاگ خوانی پرداختم .اینجا محیطی است که اغلب شرکت کنندگان جوان هستند . وبلاگ ها را می توان به چند گروه تقسیم کرد: وبلاگهای فردی ( عاشقانه ها، خاطرات، معرفی خود ، لطیفه ،اعتراضات و .....)

وبلاگ های گروهی :

 - حلقه دوستان ( واقعی یا مجازی یا ابتدا مجازی و سپس واقعی )

- گروه های هم راستا : که  انواع متفاوتی دارد : ادبیات ، کامپیوتر ، دفاع مقدس ، علمی ، دانشگاهی ، سیاسی ، مذهبی ، صنفی ،جغرافیایی، اپوزیسیون و ......

بیشتر، دردها و غم ها رایافتم . بیماری ، مرگ ، ناامیدی ،استرس و .....

کمتر وبلاگی را دیدم که سعی در رفع مشکل خواننده داشته باشد. اگر وبگذر فلان مشکل را دارد که ایشان قبلاً تجربه کرده یا راه حل آن را می داند ذکر نمی شود.وبلاگهای گروهی اقتصادی نیز تاکنون نیافته ام . (همانطور که گفتم ،من نیافته ام که دلیلش می تواند کم بودن اینگونه وبلاگها باشد) که اگر چنین باشد معنی بسیار بدی دارد: فرصت ها و منافع به اشتراک گذاشته نمی شود بلکه تهدیدها و نگرانی ها به جامعه القا می شود.

طی چند روز اخیر تلاشم این بود که از حالت فردی خارج شوم و به گروه بپیوندم. چند گزینه در پیش رو داشتم: مذهبی، دفاع مقدس ، صنفی ( پزشکی ) و جغرافیایی .

از گزینه اول گذشتم چون در دنیای واقعی به اندازه کافی با این بخش سر و کار داریم. گزینه دوم را هم کنار گذاشتم چون به نظر من یادآوری خاطرات به منظور استفاده بهینه از فرصت موجود ، امری لازم است ولی نمی شود همه وقت را صرف گذشته کرد . باید راه شهدا را ادامه دهیم یعنی اگر کسی با آن آرمان ها درمیان ما می بود چه می کرد و ما همان کار را انجام دهیم.

اگر فرصتی برای ورود به فضای مجازی  باشد به وبلاگ های همکاران و همشهریان سر می زنم هرچند به گفته همسرم ، معتاد اینترنت شده ام.  

 

   + mohammad - ٢:٠٠ ‎ق.ظ ; جمعه ۱٤ اردیبهشت ۱۳۸٦